Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

Στη φυλακή, προδότες των παιδιών μας



Για όλη αυτή την ιστορία με την υποδούλωση της Ελλάδας στο ΔΝΤ (IMF) έχουν ακουστεί και έχουν γραφτεί χιλιάδες απόψεων. Ο κόσμος έχει χαθεί κυριολεκτικά μέσα σε έναν κυκεώνα δημοσιευμάτων από κάθε πλευρά και δεν ξέρει τι να πιστέψει και τι να απορρίψει. Η προπαγάνδα δίνει και παίρνει από ένα σάπιο πολιτικό σύστημα, πιόνι των νεοταξικών εντολών των αφεντικών του. Οι σημερινοί (και οι προηγούμενοι) ξεπουλημένοι κυβερνώντες, αντί να βρίσκονται πίσω από τα σίδερα μιας φυλακής, ή τουλάχιστον να πάρουν ένα αεροπλάνο και να εξαφανιστούν από τα μάτια μας, εξακολουθούν να οδηγούν τη χώρα στον απόλυτο αφανισμό.


"Υπερβολές" ή "λαϊκίστικες κορώνες" θα πείτε; 
Δυστυχώς, όχι.


Επειδή πολλοί ξεχνάμε ή αγνοούμε κάποιες παρόμοιες καταστάσεις με την σημερινή, στις οποίες οι κυβερνήτες έβαλαν το συμφέρον των λαών τους πάνω από την πληρωμή των τοκογλύφων, πήρα αφορμή από ένα e-mail που έλαβα και θεώρησα σωστό να θυμίσω δύο παραδείγματα. Αξίζει τον χρόνο σας, για να τα διαβάσετε μέχρι το τέλος. Επιβάλλεται - θα έλεγα - για να γνωρίζουμε τι μας γίνεται.





Το 1936, η Ελλάδα του Ιωάννη Μεταξά, αρνήθηκε να συνεχίσει την εξυπηρέτηση του δανείου, που είχε συνάψει με τη βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique.
Η κυβέρνηση του Βελγίου προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο του Διεθνούς Δικαίου, που είχε ιδρύσει η Κοινωνία των Εθνών, κατηγορώντας την Ελλάδα ότι αθετεί τις διεθνείς της υποχρεώσεις. Η Ελλάδα απάντησε ότι αδυνατεί να εκπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις, διότι δεν μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την κατάσταση του λαού και της χώρας!


Στο υπόμνημά της, η Ελληνική κυβέρνηση έλεγε:"Η Κυβέρνηση της Ελλάδος, ανήσυχη για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού λαού και για τη διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας, δεν θα μπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή. Όποια κυβέρνηση κι αν ήταν στην θέση της, θα έκανε το ίδιο" (Yearbook of the International Law Commission, 1980,v.l.,σελ 158).


Το επιστέγασμα ήρθε με το υπόμνημα που κατέθεσε στο Διεθνές Δικαστήριο ο νομικός εκπρόσωπος της Ελληνικής κυβέρνησης το 1938, όπου τόνισε τα αυτονόητα: "Ενίοτε μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς τον λαό τους. Οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δύο υποχρεώσεις ταυτόχρονα". Είναι αδύνατον να πληρώσει μια Κυβέρνηση το χρέος και την ίδια στιγμή να παρασχεθεί στον λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στα δύο. Και φυσικά, το καθήκον του Κράτους να εξασφαλίσει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημοσίων υπηρεσιών, ΥΠΕΡΤΕΡΕΙ έναντι της πληρωμής των χρεών της. Από κανένα κράτος δεν απαιτείται να εκπληρώσει, μερικά ή ολικά, τις χρηματικές του υποχρεώσεις, αν αυτό ΘΕΤΕΙ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ τη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών του κι έχει σαν αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της χώρας (σας θυμίζει κάτι;). Στην περίπτωση που η αποπληρωμή των χρεών θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή και τη διοίκηση, η Κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να διακόψει ή και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους..."!


Με αυτά τα επιχειρήματα λοιπόν, το Διεθνές δικαστήριο δικαίωσε την Ελλάδα, δημιουργώντας νομικό προηγούμενο, στο οποίο μάλιστα το 2003 στηρίχθηκε η Αργεντινή και ο αείμνηστος πρόεδρος της, Νέστωρ Κίρχνερ, ο οποίος επέλεξε να διαγράψει μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του δημοσίου χρέους της χώρα του, αντί να την υποδουλώσει στο ΔΝΤ!


Ας θυμηθούμε όμως την περίπτωση της Αργεντινής και κάνετε τις συγκρίσεις σας με την σημερινή Ελλάδα.


Η χώρα ήταν χρεοκοπημένη, μη μπορώντας να αποπληρώσει $100 δισ. που χρωστούσε. Η οικονομία της ήταν σε βαθιά ύφεση, με το ΑΕΠ της να έχει πέσει κατά 16% μέσα σε ένα χρόνο. Η ανεργία έφτανε στο 21.5%, και το 53% του πληθυσμού ζούσε κάτω από το όριο της φτώχιας. ‘Ένα από τα πλουσιότερα κράτη της Νοτίου Αμερικής, είχε κυριολεκτικά εξαθλιωθεί, και σε κατά κεφαλή εισόδημα είχε καταντήσει φτωχότερο, ακόμη και από το Περού.


Η κρίση της Αργεντινής οφείλονταν ξεκάθαρα στη πιστή συμμόρφωσή της στο νέο-φιλελεύθερο μοντέλο. Η οικονομική φιλελευθεροποίηση που προκάλεσε τη κατάρρευση, ήταν κομμάτι ενός μεγαλύτερου προγράμματος ριζοσπαστικών οικονομικών μεταρρυθμίσεων, που είχαν μετατρέψει την Αργεντινή σε υπόδειγμα της παγκοσμιοποίησης. Η χώρα άνοιξε τα σύνορά της στο ελεύθερο εμπόριο, και προχώρησε σε ταχύρυθμη ιδιωτικοποίηση των πάντων, πουλώντας πάνω από 400 κρατικές επιχειρήσεις (αερογραμμές, εταιρίες πετρελαίου, χάλυβα, ταχυδρομεία, πετροχημικά, κλπ) που ήταν υπεύθυνες για το 7% του ετήσιου εθνικού της προϊόντος.


Σε μια επίδειξη απόλυτης πίστης στο φιλελεύθερο μοντέλο, το Buenos Aires παρέδωσε οικειοθελώς τον έλεγχο της οικονομίας της χώρας σε τρίτους, και μάλιστα σε μια εποχή ασταθούς παγκοσμιοποίησης της διεθνούς οικονομίας. Το νέο σύστημα που υιοθετήθηκε, συνέδεσε τη ποσότητα των pesos που ήταν σε κυκλοφορία, με τη ποσότητα των εισερχομένων δολαρίων. Αυτή η πολιτική, όπως έγραψε και η Washington Post, παρέδωσε τη δημοσιονομική πολιτική της χώρας στα χέρια του Alan Greenspan, που σαν επικεφαλής της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας (Federal Reserve), ήλεγχε τη παγκόσμια προσφορά του αμερικανικού νομίσματος. Αυτό δηλαδή που έγινε, ήταν ουσιαστικά η «δολαριοποίηση» του εθνικού νομίσματος της Αργεντινής.


Το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών, και το συνεργαζόμενο με αυτό ΔΝΤ, ενθάρρυναν και συμφώνησαν με όλα αυτά τα μέτρα. Με βάση μάλιστα την αμφισβήτηση απέναντι στην φιλελευθεροποίηση που είχε προκύψει εξαιτίας της ασιατικής κρίσης του 1997-98, ο τότε υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Larry Summers επευφήμησε τη πώληση του τραπεζικού τομέα της Αργεντινής ως το ιδανικό μοντέλο για τις αναπτυσσόμενες χώρες. ‘Όπως είπε: «Σήμερα, το 50% του τραπεζικού τομέα, και το 70% των ιδιωτικών τραπεζών της Αργεντινής είναι υπό ξένο έλεγχο, το 1994 το αντίστοιχο ποσοστό ήταν μόλις 30%. Το αποτέλεσμα είναι μια πολύ πιο αποδοτική αγορά, και η αύξηση της εμπιστοσύνης από πλευράς των ξένων επενδυτών».


Καθώς το δολάριο ανέβαινε σε αξία, ανέβαινε και το αργεντινό peso, καθιστώντας όμως τα προϊόντα εξαγωγών της χώρας μη ανταγωνιστικά, τόσο σε παγκόσμιο όσο και σε τοπικό επίπεδο. Η επιβολή  δασμών στις εισαγωγές ως μέτρο ανακούφισης δεν συζητήθηκε καν, καθώς οι τεχνοκράτες ήταν πλήρως αφοσιωμένοι στην απόλυτα ελεύθερη οικονομία. Αντ`αυτού, η χώρα άρχισε να δανείζεται τεράστια ποσά, ώστε να χρηματοδοτήσει το αυξανόμενο έλλειμμα στο εμπορικό της ισοζύγιο, με αποτέλεσμα να πνιγεί στα χρέη. Όσο πιο πολύ δανείζονταν, τόσο ανέβαιναν και τα επιτόκια δανεισμού, καθώς οι διεθνείς πιστωτές άρχισαν να ανησυχούν. Το χρήμα άρχισε να φεύγει από τη χώρα, ενώ ο ξένος έλεγχος των τραπεζών διευκόλυνε την απομάκρυνση του απαραίτητου τραπεζικού κεφαλαίου, και έτσι οι τράπεζες άρχισαν να διστάζουν να δανειοδοτούν, τόσο προς το κράτος όσο και προς τους ιδιώτες.


Με την στήριξη όμως του ΔΝΤ, η νέο-φιλελεύθερη κυβέρνηση συνέχισε το στραγγαλισμό της χώρας που οφείλονταν κυρίως στη σύνδεση του εθνικού νομίσματος με το αμερικανικό δολάριο. Όπως μάλιστα παρατήρησε ο... George Soros, «Η Αργεντινή θυσίασε τα πάντα, στο βωμό της σύνδεσης αυτής, και προκειμένου να τηρήσει τις διεθνείς της υποχρεώσεις».


Η κρίση που ξεδιπλώθηκε το 2001 ήταν τρομακτική σε ένταση, και ανάγκασε τη χώρα να απευθυνθεί στο ΔΝΤ για να πάρει χρήματα ώστε να εξυπηρετήσει το πελώριο χρέος της. Το ΔΝΤ, στο οποίο ήδη χρωστούσε,  αρνήθηκε, με αποτέλεσμα η χώρα να κηρύξει στάση πληρωμών για $100 δισεκατομμύρια χρέους. Οι επιχειρήσεις κατέρρευσαν, ο κόσμος έχασε τη δουλειά του, το κεφάλαιο έφυγε από τη χώρα, και  η λαϊκή δυσαρέσκεια που εκδηλώθηκε με διαδηλώσεις και ταραχές στους δρόμους ανέτρεπε τη μια κυβέρνηση μετά την άλλη.


Όταν κέρδισε τις εκλογές του 2003 ο Κίρχνερ, κληρονόμησε μια κατεστραμμένη χώρα. Οι επιλογές που είχε ήταν: Χρέος ή αναγέννηση. Τα συμφέροντα των δανειοληπτών πάνω από όλα, ή προτεραιότητα στην οικονομική ανάκαμψη; Προσφέρθηκε να αποπληρώσει τα οφειλόμενα, αλλά με μεγάλη έκπτωση. Θα διέγραφε το 70-75%, και θα πλήρωνε 25-30  σέντς στο δολάριο. Οι δανειστές εξοργίστηκαν και απαίτησαν από το ΔΝΤ να τον επιπλήξει. Αυτός ανταπάντησε λέγοντας πως αυτή είναι η προσφορά, και προειδοποίησε πως είναι και η τελική. Ή θα τη δέχονταν ή θα έχαναν την ευκαιρία να πάρουν πίσω χρήματα. Ανακοίνωσε μάλιστα στους διεθνείς δανειστές πως δεν πρόκειται να φορολογήσει άλλο τους ήδη εξαθλιωμένους συμπατριώτες του και τους κάλεσε να επισκεφτούν τη χώρα ώστε να «δουν από κοντά τι σημαίνει φτώχια». Αντιμέτωπο με την αποφασιστικότητα του Κίρχνερ, το ΔΝΤ ήταν αδύναμο να επέμβει, ενώ η πλειονότητα των δανειστών αποδέχθηκε, με θυμό, τους όρους του.


Ο Κίρχνερ έπαιξε γερά, όχι μόνο με τους δανειστές, αλλά και με το ίδιο το ΔΝΤ. Ανακοίνωσε μάλιστα πως η χώρα του δεν θα ξοφλήσει μια δόση $3.3 δισ. που όφειλε στο ΔΝΤ, αν αυτό δεν του εγκρίνει ένα νέο δάνειο του ιδίου ποσού. Το ΔΝΤ φοβήθηκε, και έσπευσε να συμμορφωθεί. Τον Δεκέμβριο του 2005, ο Κιρχνερ ξεπλήρωσε τα χρέη της χώρας του προς το ΔΝΤ και το έδιωξε πάραυτα και οριστικά.


Για περισσότερες από δυο δεκαετίες, από την εποχή της οικονομικής κρίσης του τρίτου κόσμου στη δεκαετία του 1980, πολλές κυβερνήσεις αναπτυσσόμενων χωρών ήθελαν να τα βάλουν με τους πιστωτές τους. Υπήρξαν πολλές περιπτώσεις στάσης πληρωμών, όμως ο Αργεντινός Κιρχνερ ήταν ο πρώτος που τους απείλησε δημοσίως και κέρδισε. Το Stratfor, που μελετά τα πολιτικά ρίσκα, υπογράμμισε τις ενέργειες του Κιρχνερ λέγοντας πως «Αν η Αργεντινή απομακρυνθεί επιτυχώς από τα χρέη της, δηλαδή αν δεν καταρρεύσει οικονομικά όταν αποκλειστεί από τις διεθνείς χρηματαγορές εξαιτίας της μη αποπληρωμής των οφειλών της, τότε μπορεί και άλλα κράτη να ακολουθήσουν το παράδειγμά της. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα να διακοπεί οριστικά η οποιαδήποτε θεσμική και πολιτική επιρροή που έχει απομείνει στο ΔΝΤ». Και πράγματι, οι κινήσεις του Κιρχνερ συνετέλεσαν στη φθορά της αξιοπιστίας και της ισχύος του ταμείου στα μέσα της δεκαετίας που διανύουμε.


Η Αργεντινή δεν κατέρρευσε. Αντίθετα, αναπτύχθηκε με εκπληκτικούς ετήσιους ρυθμούς 10% , για τα επόμενα 4 χρόνια. Αυτό δεν αποτελεί μυστήριο. Η βασική αιτία της ανάκαμψης και της ανάπτυξης ήταν το γεγονός ότι η κυβέρνηση επένδυσε στην οικονομία της χώρας αντί να στέλνει τα χρήματα στο εξωτερικό ως αποπληρωμή των δανείων. Η ιστορική αυτή πρωτοβουλία του Κιρχνερ συνδυάστηκε και με άλλες κινήσεις που είχαν σκοπό το λύσιμο της χώρας του από τα δεσμά του νέο-φιλελευθερισμού. Ξαναπήρε τον έλεγχο του εθνικού νομίσματος, υιοθέτησε ελέγχους τιμών, επέβαλλε φόρους εξαγωγών, προχώρησε σε αύξηση των δημοσίων δαπανών, και θέσπισε οροφές στη τιμολόγηση των ΔΕΚΟ.


Ο Κιρχνερ δεν περιορίστηκε σε μεταρρυθμίσεις μόνο στο εσωτερικό. Ανέλαβε πρωτοβουλίες υψηλού προφίλ, σε συνεργασία με άλλους προοδευτικούς ηγέτες της Λατινικής Αμερικής, με σκοπό τη καλύτερη εμπορική, οικονομική, και πολιτική συνεργασία. Χαρακτηριστική αυτής της συνεργασίας, ήταν η αγορά εκ μέρους της Βενεζουέλας κρατικών ομολόγων της Αργεντινής ύψους $2.4 δισ. που επέτρεψε στον Κιρχνερ να ξοφλήσει το ΔΝΤ.


Μαζί με τον Hugo Chavez της Βενεζουέλας, τον Lula της Βραζιλίας, τον Evo Morales της Βολιβίας, και τον Rafael Correa του Εκουαδόρ, ο Κιρχνερ ήταν ένας από τους  πολιτικούς ηγέτες που ξεπήδησαν από τη κρίση που προκάλεσε ο νέο-φιλελευθερισμός στη Νότια Αμερική. Όπως γράφει ο Mark Weisbrot, «Οι ενέργειες του Κιρχνερ δεν τον κατέστησαν συμπαθή στη Ουάσιγκτον και στους διεθνείς οικονομικούς κύκλους, όμως θα καταγραφεί στην ιστορία όχι μόνο ως ένας μεγάλος πρόεδρος, αλλά και ως ένας ήρωας της ανεξαρτησίας της λατινικής Αμερικής».


Ας επιστρέψω όμως τώρα στην περίπτωση της Ελλάδας, πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, για να κλείσω το θέμα.


Το ερώτημα που αποφεύγουν καιρό τώρα να απαντήσουν όλοι οι υποστηριχτές του μνημονίου, είναι το εξής: Όταν μια χώρα βρεθεί μπροστά στο δίλημμα να μην μπορεί να ικανοποιήσει ταυτόχρονα τις πιο βασικές και άμεσες ανάγκες της μεγάλης πλειονότητας των πολιτών της και τις απαιτήσεις των δανειστών της, τότε τι προέχει για την κυβέρνηση αυτής της χώρας; Οι ανάγκες της χώρας και των πολιτών της ή οι απαιτήσεις των δανειστών της; Η κυβέρνηση απάντησε στο δίλημμα αυτό προτάσσοντας τις απαιτήσεις των δανειστών. Κι αυτό δεν είναι ούτε ηθικό ούτε δίκαιο, γιατί καμία κυβέρνηση δεν νομιμοποιείται να θυσιάζει τον λαό και τη χώρα της, προκειμένου να εξυπηρετηθούν αλλότρια συμφέροντα. Όχι μόνο με βάση το Σύνταγμα και το δίκαιο της χώρας, αλλά και με βάση το διεθνές δίκαιο. Και το λέω αυτό γιατί όταν μια χώρα αντιμετωπίζει μια «κατάσταση ανάγκης», όπως είναι το άμεσο ενδεχόμενο μιας πτώχευσης, το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει στην κυβέρνηση της χώρας το δικαίωμα να αρνηθεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της έναντι των δανειστών της, προκειμένου να μη θιγούν τα δικαιώματα των πολιτών της και να μην απειληθεί η εσωτερική έννομη τάξη και ασφάλεια.
Με αυτά τα επιχειρήματα λοιπόν, το Διεθνές δικαστήριο δικαίωσε την Ελλάδα, δημιουργώντας νομικό προηγούμενο.


Eπειδή τους αρέσει να λένε, ότι όλα αυτά είναι ψέματα, ότι δεν υπάρχουν και ότι είναι κακόβουλες φήμες κλπ σας κοινοποιώ και το βιβλίο που το λέει αυτό και το επίσημο λίνκ στο site του Διεθνούς Δικαστηρίου (Τόμος 2, Μέρος 1), για να το κατεβάσουν όσοι θέλουν να βεβαιωθούν και να πειστούν για τα γεγονότα. Θα το βρείτε εδώ.


Έχει ενδιαφέρον όλο το κομμάτι από από την σελίδα 23 και κάτω, που μιλάει για την Βουλγαρία, όπως επίσης και για το πως συμφώνησε ο δικηγόρος των Βέλγων, ότι οι συνθήκες είναι τέτοιες που δεν γίνεται να πληρώσει άμεσα η Ελλάδα, δεχόμενος να "παγώσει" το χρέος. Στην παράπλευρη φωτογραφία, μάλιστα, βλέπετε και την παράγραφο που αναφέρεται στην σελίδα 158, του πρώτου τόμου.
  
Τελικά όπως οι ασθενείς αναγκάζονται και γίνονται γιατροί, μπας και την γλυτώσουν, έτσι κι εμείς θα γίνουμε δικηγόροι διεθνούς δικαίου... 








Πηγές:
http://www.alternet.org
http://www.istorikathemata.com


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου