Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013

Η αληθινή ιστορία του Matrix


"Οι εχθροί που περιμέναμε, είμαστε εμείς οι ίδιοι".

του Θεοφάνη Ράπτη

Με αυτό το άρθρο έφτασε η στιγμή να συμπυκνωθούν τα συμπεράσματα μιας μακρόχρονης έρευνας, της ο­ποίας τα μέχρι τώρα αποτελέσματα εκτέθηκαν σε μια σειρά προηγούμενων άρθρων. Σκοπός του παρόντος είναι όχι μόνον μια πιθανή ανασύνθεση της ανθρώπινης ιστορίας, αλλά κυρίως η συνειδητοποίηση του αναγνώστη πάνω στο ζήτημα της ελευθερίας της συνείδησης και της επιθυμίας εν σχέση προς το περιβόητο πρόβλημα του Κακού.
Ας διευκρινίσουμε εξαρχής ότι η ελευθερία της συνείδησης εδώ εννοείται ως κάτι διαφορετικό και ανώτερο από την απλή ελευθερία επιλογής. Μάλιστα, ο γράφων έχει ήδη δείξει σε προ­ηγούμενη επιστημονική του εργασία, για την οποία του απο­νεμήθηκε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, ότι είναι εφικτή η κατα­σκευή μηχανισμών τεχνητής νοημοσύνης που να διαθέτουν κά­ποια μορφή «Τεχνητής Βούλησης».
Το ερώτημα που τίθεται, βέβαια, αμέσως μετά από μια τέ­τοια εργασία είναι κατά πόσον θα μπορούσαμε να γνωρίζουμε ότι και ο άνθρωπος, όπως τον παρουσιάζει η επίσημη ιστορία, δεν είναι κατ' ανάλογο τρόπο κατασκευασμένος από άλλες δυ­νάμεις. Στην οποία περίπτωση θα είχε και τους ανάλογους πε­ριορισμούς από τους οποίους θα απέρρεε και η αδυναμία του να δημιουργήσει κοινωνικά σύνολα χωρίς την καταφυγή στη βία, την απληστία, τον διαρκή ανταγωνισμό και άλλες παρό­μοιες μορφές έκπτωσης και εκφυλισμού.
Συγκεκριμένα, η ημι-επίσημη άποψη για τα συμβαίνοντα στον πλανήτη μας στηρίζεται κατά κύριο λόγο σε μια αφήγηση, η οποία έχει γίνει κυρίαρχη τουλάχιστον στα λαϊκά στρώματα, έστω και αν δεν συνυπογράφεται πάντοτε από την ακαδημαϊκή αριστοκρατία. Σε αυτή την αφήγηση, το κυρίαρχο στοιχείο είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο (βασιζόμενη στην επι­κράτηση του χρήματος ως μέσου ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών) και η χρήση του πολέμου ως μέσου επιβολής αυτής της εκμετάλλευσης, όταν το χρήμα και η διπλωματία δεν επαρ­κούν γι' αυτό. Σε αυτή την αφήγηση, επίσης, κάθε επιμέρους διαφορά των ανθρώπινων όντων, όπως η γλώσσα και η θρη­σκεία, γίνονται τα εφαλτήρια για τη νομιμοποίηση του πολέμου.
Σε αυτό το άρθρο θα επιχειρήσουμε να αποδομήσουμε αυτή την αφήγηση και, μάλιστα, χρησιμοποιώντας τα ίδια τα μέσα του ακαδημαϊκού ιερατείου ενάντια στον εαυτό του και τις αφη­γήσεις του. Κοντολογίς, αυτό που αναπτύσσεται παρακάτω ισο­δυναμεί με την ιδέα ότι ολόκληρη η ανθρωπότητα δεν είναι τί­ποτε περισσότερο από ένα σπασμένο παιδικό παίγνιο των «Θεών»-Κατασκευαστών, κάτι σαν εγκαταλελειμμένο «παιδικό τρενάκι», και ότι το «Θέατρο του Κακού» που έχει επιβληθεί στον κόσμο διαμέσου των πολέμων και του χρήματος αποτελεί στην πραγματικότητα εκδήλωση ενός συλλογικού ασυνείδητου, προ­κειμένου να κρυφτούμε από τον ίδιο μας τον εαυτό και να απο­φύγουμε να αντιμετωπίσουμε το γεγονός ότι αποτελούμε κατα­σκευάσματα και όχι τους πραγματικούς κυρίαρχους της Φύσης!
Με ακόμη πιο απλά λόγια, αυτοί που παριστάνουν καθημε­ρινά τους «εγωιστές» στον σύγχρονο κόσμο είναι εκείνοι ακρι­βώς που δεν οικοδόμησαν ποτέ τους ένα πραγματικό Εγώ, ούτε διαθέτουν έναν πραγματικά ελεύθερο Εαυτό! Γι' αυτό και, κατά βάθος, αποτελούν τους μεγαλύτερους εχθρούς κάθε τι γνήσια Ελ-ληνικού, δηλαδή, του Αγαθού, του Ωραίου και του Αληθινού. Παραφράζοντας μια παλιά ινδιάνικη παροιμία «Οι Εχθροί που περιμέναμε, ήμασταν εμείς οι ίδιοι»!

Η ιδέα της διαρκούς συνωμοσίας ότι«κάποιος/οι ή Κάτι εκεί έξω ενδιαφέρεται ακόμη για εμάς» είναι η βολική δικαιολογία για να μην αντιμετωπίσουμε την απόλυτη κοσμική μοναξιά που συνεπάγεται η αποδοχή μιας κατασκευασμένης, αλλά και συ­νάμα εγκαταλελειμμένης ανθρωπότητας, αλλά και τη μεγάλη ευθύνη που συνεπιφέρει αυτή ακριβώς η μοναξιά!
Ελάχιστοι γνωρίζουν να ανασυστήσουν σήμερα την αρχική αφήγηση από όπου προέρχονται πολλές παρόμοιες συνωμοσιολογικές αντιλήψεις και αφηγήσεις, συνεπικουρούμενες από μια κακή μεταφυσική και μαγική αντίληψη του κόσμου. Με μια συνοπτική ανασκόπηση, η πηγή αυτής της αντίληψης ε­ντοπίζεται πίσω στη μεταφορά του Πλατωνικού Σπηλαίου της άγνοιας, όπου οι άνθρωποι παρουσιάζονται ως «κρατούμενοι». Η παράδοση αυτή επιβίωσε ως τις μέρες μας μέσα από μια σειρά από οβιδιακές μεταμορφώσεις, για να αναγεννηθεί στον μύθο του Matrix, όπως στην ομώνυμη ταινία των αδελφών Wachovsky, το 2000.
Παραδόξως, αυτό που βοήθησε στην αναβίωση της, ήταν η εξέλιξη της επιστήμης των υπολογιστών, καθώς στις μέρες μας έγινε συνειδητό ότι τέτοια συστήματα μπορούν να απομιμη­θούν πειστικά οποιαδήποτε «τεχνητή» πραγματικότητα, οπότε γεννήθηκε και το ερώτημα κατά πόσον θα μπορούσαμε να ξέ­ρουμε ότι και η δική μας πραγματικότητα δεν είναι κατα­σκευασμένη - και μάλιστα ελεγχόμενη! Αυτό, όπως θα φανεί παρακάτω, κρύβει μια ύποπτη και επικίνδυνη παρεξήγηση, πολύ πιο αποκαλυπτική για τη φύση του μύθου αυτού και των δυνάμεων που τον προωθούν.
Είναι γνωστό ότι ο πρώτος που έθεσε ένα τέτοιο ερώτημα, σης αρχές του 20ου αιώνα, ήταν ο Bertrand Russell με το πα­ράδοξο του «εγκεφάλου στη γυάλα» (Brain-in-a-vat paradox), που ουσιαστικά επαναλαμβάνει σε πιο ρεαλιστική μορφή τον μύθο του σπηλαίου, με τη χρήση αυτή τη φορά μιας υποθετι­κής τεχνολογίας. Με το πέρασμα στον 21ο αιώνα, όμως, η τε­χνολογία αυτή άρχισε να εμφανίζεται πλέον ως μια ρεαλιστική πιθανότητα στο άμεσο μέλλον!
Ήδη ανακοινώθηκαν δύο ειδήσεις πολύ μεγάλης σημασίας σε αυτόν τον τομέα. Η πρώτη αφορά στη δυνατότητα πλήρους απομίμησης ενός ανθρώπινου εγκεφάλου από το πρόγραμμα spaun στις ΗΠΑ, όπου ένας υπολογιστής νέας αρχιτεκτονικής κατάφερε να απομιμηθεί με ρεαλιστικό τρόπο τις αντιδράσεις ενός μέσου ανθρώπου. Η δεύτερη αφορά στη δημιουργία από την IBM μιας «φάρμας» καλλιεργημένων εγκεφαλικών ιστών!
Ο αναγνώστης μπορεί να κάνει μια άσκηση φαντασίας και να μεταφερθεί σε ένα πιθανό μέλλον, όπου μια τέτοια φάρμα εγκεφάλων ονειρεύεται ότι βρίσκεται σε μια υποθετική «Γη» - ένα ομολογουμένως φρικτό σενάριο, στο οποίο δεν επιτρέπεται διαφυγή στους κρατούμενους εγκεφάλους! Παρόλα αυτά, το εν λόγω σενάριο από μόνο του χωλαίνει σε ένα καίριο σημείο που δεν είναι άλλο από το κίνητρο κατασκευής μιας τέτοιας φάρμας. Για ποιον λόγο κάποιοι θα έμπαιναν στον κόπο να κατασκευάσουν κάτι τέτοιο, αν δεν προέκυπτε κάποιο όφελος; Και ποιο θα μπορούσε να είναι αυτό;
Παραδόξως, στην πρόσφατη ιστορία έχουν εμφανιστεί δύο τουλάχιστον περιπτώσεις όπου κάποιοι άθελά τους έδωσαν μια παρεμφερή εξήγηση, χωρίς καν να γνωρίζουν πώς θα μπορού­σε αυτή να χρησιμοποιηθεί στο μέλλον. Η πρώτη περίπτωση εί­ναι του Βρετανού συγγραφέα του μεσοπολέμου Eric Franc Russell, ο οποίος στο μυθιστόρημα του, τού 1939, Sinister Barrier (Πονηρό Φράγμα), περιγράφει μια εκδοχή της ανθρω­πότητας, η οποία «εκτρέφεται» από μια άγνωστη φυλή σφαιρικών πλασμάτων (προσέξτε τη μεταφορική χρήση της σφαίρας για να περιγραφούν όντα τελειότερα στη δομή τους από τον άν­θρωπο!). Τα όντα αυτά περιγράφονται εν τέλει ως εξω-διαστατικά παράσιτα που ζουν τρεφόμενα από αρνητικά συναισθή­ματα, άγχος και πόνο.
Το περίεργο είναι ότι η ανωτέρω αφήγηση συνηχεί με την κα­τοπινή διδασκαλία του περιβόητου σαμάνου Δον Χουάν, όπως δόθηκε από τον Carlos Castaneda, προς το τέλος της δεκαε­τίας του 1960. Ο Δον Χουάν αναφέρεται και αυτός σε κάποια εξω-διαστατικά όντα, τα οποία ονομάζει «βολαδόρες» («ιπτάμε­νους» στα ισπανικά) ή «ανθρώπους-σκιές». Είναι πολύ πιθανόν ότι τόσο ο Eric Russell, όσο και ο Castaneda, είχαν έλθει σε επαφή με κάποια πανάρχαια παράδοση, η οποία έχει αφήσει και σε άλλα σημεία ανάλογες «προειδοποιήσεις».
Στη Δύση, το ανάλογο μιας τέτοιας παράδοσης είναι η περί­φημη πρωτο-χριστιανική διδασκαλία των Γνωστικών, τους οποίους εξαφάνισαν με φοβερούς διωγμούς οι Βυζαντινοί αυ­τοκράτορες μετά τον 3ο αιώνα και στους οποίους οφείλονται πολλά από τα λεγόμενα «Απόκρυφα Ευαγγέλια». Σε αυτά περι­γράφεται ουσιαστικά ο θεός «Γιαχβέ» ως ένας «κατώτερος» Δη­μιουργός (Demiurge), ο οποίος, με τη βοήθεια των ονομαζό­μενων «Αρχόντων» των «Αιώνων», εκτρέφει την ανθρωπότητα ως ένα πείραμα ή ένα τσίρκο, με το οποίο διασκεδάζει ή πειρα­ματίζεται - αναλόγως με την οπτική γωνία του κάθε ερμηνευτή ή συγγραφέα.

Χορογράφοι και Υπνοβάτες

«Οποιαδήποτε αρκούντως προχωρημένη τεχνολογία, είναι αδιαχώριστη από τη μαγεία.» - Αρθουρ Κλαρκ

Σε αυτό το σημείο εμφανίζεται μια ενδιαφέρουσα και επικίν­δυνη συνάμα διχοτομία, της οποίας η ανάλυση οδηγεί βαθύ­τερα στη συνωμοσιολογική σημειολογία. Διότι ένα από δύο πράγματα μόνο μπορεί να συμβαίνει, εάν θελήσει κανείς να συμβιβάσει όλα τα προηγούμενα. Είτε η ανθρωπότητα όπως την ξέρουμε είναι ένα από κοινού «όνειρο», μια προσομοίωση, περίπου όπως το περιγράφει η περιβόητη ταινία Matrix, οπότε οποιοδήποτε «ξύπνημα» πρέπει να εκληφθεί κυριολεκτικά, είτε υπάρχει κάποιος αδιανόητα πονηρός τρόπος να μεταβληθεί η ίδια η υλική πραγματικότητα σε «όνειρο» ή σε «πρόγραμμα»!
Σε αυτό το σημείο, αξίζει να αναφερθούμε σε ένα θαυμάσιο βιβλίο που κυκλοφόρησε τα τελευταία χρόνια από μια ομάδα μαθηματικών βιολόγων με επικεφαλής τον David Sumpter, με τίτλο Collective Animal Behavior (Συλλογική Συμπεριφορά στο Ζωικό Βασίλειο). Σε αυτό αποδεικνύεται περίτρανα κάτι που από καιρό λέγεται στους κύκλους της χαοτικής δυναμικής και των περίπλοκων συστημάτων.
Αρκεί ένα μικρό σύνολο απλών κανόνων («πρωτόκολλο συ­μπεριφοράς») και ένα μεγάλο πλήθος οντοτήτων για να δημι­ουργηθούν πολύ περίπλοκα πρότυπα και εξελικτικές δυναμι­κές. Με παρόμοιο τρόπο, όμως, μπορούν να αναλυθούν και συστήματα όπως της παγκόσμιας Οικονομίας, της οδικής κυ­κλοφορίας και κάθε άλλης μαζικής συμπεριφοράς. Μήπως λοιπόν, μπορεί η μαζική συμπεριφορά των ανθρώπινων κοπα­διών να «χορογραφείται»;
Μια χαρακτηριστική διάκριση σε τέτοια συστήματα είναι εκείνη ανάμεσα σε «Τακτικούς Δρώντες» (Tactical Agents) και «Στρατηγικούς Δρώντες» (Strategic Agents). Στους τελευταίους, βέβαια, θα μπορούσαμε με ευκολία να κατατάξουμε το 1% της σύνολης ανθρωπότητας, που έχει καταφέρει να συγκεντρώσει σχεδόν το 90% του παγκόσμια παραγόμενου πλούτου.
Ας μην αφεθούμε όμως στην εύκολη ερμηνεία που λέει ότι αυτοί από μόνοι τους θα είχαν τη σοφία να συγκροτήσουν επί αιώνες μια τέτοια συνωμοσία που θα τους επέτρεπε χωρίς καμία άλλη βοήθεια να επιβάλλονται διαρκώς. Ο πολύ σημαν­τικός τρίτος παράγοντας που λείπει είναι το «πρόγραμμα» του κοινού «ονείρου», το σύνολο των κρυμμένων κανόνων και η υλοποίησή τους.
Εδώ δε γίνεται να αποφύγουμε την αναφορά σε ένα πολύ δύ­σκολο τεχνικό θέμα, το οποίο ο συγγραφέας ανακάλυψε και απέδειξε μετά από δέκα χρόνια συνεχούς και κοπιαστικής έρευνας, και αφορά στη σημερινή λαθεμένη αντίληψη που δια­χωρίζει ανάμεσα σε διακριτά και συνεχή συστήματα, όπως και ανάμεσα σε ψηφιακούς και αναλογικούς υπολογιστές.
Η μεγάλη αυτή διχοτομία παρεμποδίζει τη σημερινή φυσική, συμπαρασύροντας και πολλές από τις υπόλοιπες επιστήμες να φτάσουν στην αναγκαία διαλεκτική σύνθεση. Εν μέρει, αυτή η διχοτομία προέκυψε ιστορικά από τις πρώτες έρευνες πάνω στις αυτόματες υπολογιστικές μηχανές που ξεκινούν με τον Charles Babbage και την κόρη του γνωστού λόρδου Βύρωνα, τη Βρετανίδα μαθηματικό Ada, και φτάνουν ως τον Alan Tur­ing και τον Konrand Zuse - πατέρες των σύγχρονων δυαδι­κών/ψηφιακών υπολογιστών. Η ουσία και το λογικο-μαθηματικό υπόβαθρο πίσω από κάθε τέτοια μηχανή είναι η δημιουρ­γία ενός αυτόματου σημειωματάριου που σβήνει προηγούμενα σύμβολα και γράφει τα επόμενα πάνω στη μνήμη.
Και αυτό που τόσο αποτελεσματικά απεκρύβη εδώ είναι απλούστατα η δυνατότητα κατασκευής μηχανών που ούτε σβή­νουν, ούτε γράφουν, αλλά απλώς μεταθέτουν ήδη υπάρχοντα σύμβολα! Επειδή αυτό γίνεται εφικτό με τη βοήθεια «τροχών», αυτές οι μηχανές υλοποιούνται με αναλογικό τρόπο παραπέμποντας σε φάσεις ή «διακροτήματα» και, άρα, σε ταλαντωτές και στάσιμα κύματα! Άρα, πλέον γνω­ρίζουμε πώς να υλοποιήσουμε μια διακριτή/ψηφιακή πραγμα­τικότητα πάνω σε ένα συνεχές αναλογικό υπόστρωμα.
Ας προσέξει ο αναγνώστης την πρόσθετη αναλογία των κρυμ­μένων τροχών με τις λεγόμενες «τυλιγμένες» διαστάσεις των πενταδιάστατων θεωριών Kaluza-Klein και των χορδών. Θα μπορούσε κάλλιστα αυτοί οι «τροχοί» να έχουν κρυφθεί από τη δική μας επίπεδη πραγματικότητα!
Αλλά τότε γνωρίζουμε και με ποιον τρόπο μπορούμε να δη­μιουργήσουμε και να εγγράψουμε ένα οσοδήποτε μεγάλο «πρό­γραμμα» πάνω σε μια υλική πραγματικότητα, ώστε αυτά τα δύο να είναι αξεχώριστα! Με απλά λόγια, ζητείται από τον ανα­γνώστη να δεχτεί ότι η 'Υλη είναι το Matrix και το Matrix είναι η 'Υλη! Και το πραγματικό ερώτημα που θα απέμενε τότε είναι το ποιοι δα ήταν οι αληθινοί Κατασκευαστές ενός τέτοιου προγράμματος πριν, πέρα και πάνω από τον άνθρωπο.
Υπάρχουν, όμως, και ορισμένες παράπλευρες δυνατότητες που πρέπει να αναφερθούν εδώ.

Η Μαύρη Αριστοκρατία
«Λέγεται ότι κανείς δεν μπορεί να επιστρέψει στο "πνεύμα μιας παλαιότερης εποχής". Το ότι αυτό το πνεύμα αφανίζεται στα­διακά οφείλεται στο ότι ο κόσμος οδεύει προς το τέλος του... Ως εκ τούτου, είναι σημαντικό να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε με την παρούσα γενεά.»
- HAGAKURE, Yamamoto Tsunetomo

Ας αναφέρουμε ως παράδειγμα μια πολύ παράξενη είδηση που έρχεται από το Μεξικό. Ένα ολόκληρο νησί φέρεται να εξαφα­νίστηκε από μια περιοχή στον κόλπο του Μεξικού, η οποία είναι πλούσια σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Η κυβέρνηση του Μεξικού εξέθεσε το δέμα στις ΗΠΑ, οι οποίες όμως αρ­νούνται κάθε ευθύνη. Το νησί αυτό φέρεται να είχε αρκετά με­γάλο μέγεθος για να βυθίστηκε λόγω της αύξησης του ύψους των υδάτων. Ποιος ξέρει πόσες άλλες μικρότερες και αδιόρα­τες αλλαγές θα μπορούσαν να συμβαίνουν σε καθημερινή βάση, που διαφεύγουν της προσοχής μας όταν δε βρίσκεται κα­νείς να τις καταγράψει.
Άλλα φαινόμενα που συγκεντρώνονται τελευταία αναφέρουν παράξενους ήχους που ακούγονται σε όλο τον κόσμο, ενώ σε ορισμένες περιοχές, ιδίως στο Windsor του Καναδά αλλά και στο Woodlands της Αγγλίας, ακούγεται ένας συνεχής βόμβος ο οποίος έχει γίνει επίπονος τόσο σε ανθρώπους όσο και σε ζώα. Οι ειδικοί που κλήθηκαν να εξετάσουν το φαινόμενο κα­τέληξαν στο συμπέρασμα ότι καμία προφανής πηγή των ήχων αυτών δεν μπορεί να βρίσκεται στην επιφάνεια, αλλά φαίνον­ται να προέρχονται από το εσωτερικό της Γης!
Ας υπενθυμίσουμε εδώ ότι αναφέρθη­καν οι αποκαλύψεις σχετικά με την παρουσία ενός πιθανού ενεργειακού πλέγματος όπως και η πιθανή χρήση χωρο-χρονικής μηχανικής, όπου μέσα από ένα πλαίσιο υποθέσεων καταλήξαμε στην πιθανότητα να κρύβεται κάτι ασυνήθιστο στον πυ­ρήνα της Γης.
Αναφέραμε την πιθανότητα οι πειραματισμοί των ΗΠΑ με το σύστημα HAARP, να αποτελούν τμήμα ενός μεγαλύτερου συστήματος με το οποίο κάποιοι προσπαθούν να αποκτήσουν πρόσβαση στο πρωτογενές «πρόγραμμα» του ίδιου του πλανήτητο οποίο εγγράφεται σε ένα συνεχές σύστημα πεδίων. Κάναμε την υπόθεση ότι το πεδιακό πλέγμα είναι ολογραφικής μορφής.
Με βάση, όμως, τα όσα προαναφέρθηκαν και με τη χρήση κάποιων ειδικών θεωρημάτων συμμετρίας που ο γράφων κατόρθωσε να αποδείξει τελευταία, είναι δυνατόν να υπάρξει και «πεδιακός κρύσταλλος», δηλαδή μια κατάλληλη υπέρθεση ειδι­κού τύπου στάσιμων κυμάτων, της οποίας η ενέργεια δεν διαρ­ρέει ως ακτινοβολία και πάνω στην οποία δα μπορούσε να στηριχθεί μια δομή υπολογισμού πλανητικής κλίμακας (Planetary Scale Computing)!
Αν, τώρα, ανακαλέσουμε και τα όσα είχαμε αναφέρει πολύ παλαιότερα, σχετικά με τον ρόλο κάποιων μυστηριωδών νανο-τεχνολογιών μέσα στα κύτ­ταρα ανθρώπων και ζώων από την αρχή της ζωής -τους περίφημους μικροσωληνίσκους (microtubules)-, τότε δικαίως μπο­ρούμε να υποψιαστούμε ότι η ανθρωπότητα όντως «χορογρα­φείται» με τη βοήθεια πολύ απλών και αδιόρατων προγραμμα­τισμένων κανόνων, που έχουν εισαχθεί σε κάποια απροσδιόρι­στη στιγμή μέσα στο ενεργειακό πλέγμα υπό μορφή προγράμ­ματος.
Και βέβαια, σε μια τέτοια περίπτωση μπορεί να γίνει μία ακόμη υπόθεση που αφορά στη διαρκή έκπτωση και στην πο­ρεία της ανθρωπότητας προς το Κακό τους τελευταίους αι­ώνες. Είναι, δηλαδή, λογικό να υποδέσουμε ότι, ακόμη και εάν οι αρχικοί Προγραμματιστές-Κατασκευαστές θέλησαν να οι­κοδομήσουν ένα σύστημα σε αρμονία, η τελική κατάληξη ήταν να πέσουν τμήματα τουλάχιστον αυτού του συστήματος στα χέρια μιας «Μαύρης Αριστοκρατίας», η οποία φιλοδοξεί, στα­διακά και με την πρόοδο της δικής μας τεχνολογίας, να έπεφτε στα χέρια της εξ ολοκλήρου ο έλεγχος του πρωτογενούς πεδιακού υπολογιστή.
Και είναι πάρα πολύ σημαντικό για την αντιμετώπιση ενός τέτοιου εχθρού να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν θα μπορούσε ποτέ μια τόσο μικρή κλίκα να κάνει τη δουλειά της μέσα σε έναν διαρκώς αυξανόμενο ανθρώπινο πληθυσμό, παρά προση­λυτίζοντας και εκατομμύρια άλλους σαν λακέδες και βυθίζοντας τους υπόλοιπους στο σκοτάδι μιας καταναλωτικής κουλ­τούρας που κυβερνιέται από τη βλακεία. Δε θα μπορούσαν, επίσης, να επιτύχουν τους στόχους τους χωρίς να διαφθείρουν την ίδια την επιστήμη, κρύβοντας ολόκληρα κεφάλαια και παρουσιάζοντας μισές αλήθειες.
Φαίνεται ότι η κρίσιμη ιστορική στιγμή για μια τέτοια εκ­στρατεία ήταν το τέλος του αρχαιο-ελληνικού κόσμου και της σκέψης του, και η ανάδυση της μονοθεϊστικής προπαγάνδας του Demiurge. Αυτή επέτρεψε, επίσης, την εφαρμογή του «δι­αίρει και βασίλευε» με τη δημιουργία πολλών μορφωμάτων, ώστε να ελέγχονται τα πλήθη και να παρασύρονται σε συγ­κρούσεις, όπως συμβαίνει σήμερα με την άνοδο του Ισλαμο- φασισμού.
Τα θέματα αυτά είναι βέβαια τεράστια για να αναλυθούν στα πλαίσια ενός μόνο άρθρου, ωστόσο υπάρχει μια τελευταία πολύ σοβαρή υπόθεση που πρέπει να ειπωθεί και αφορά στα μέτρα που θα έπρεπε να ληφθούν εναντίον του εχθρού που αν­τιμετωπίζει η ανθρωπότητα.
Τι σημαίνει η συμμετοχή συνειδητών οντοτήτων σε ένα πλα­νητικό υπολογιστικό πλέγμα; Μία εξίσου λογική υπόθεση, η οποία υπαγορεύεται και από κάποια σπάνια πειράματα με τις σαμανικές εμπειρίες, υποδηλώνει ότι μπορεί να είμαστε στην κυριολεξία υπνοβάτες και ότι ο «κόσμος» που μας έχει επιβλη­θεί από την Μαύρη Αριστοκρατία δεν είναι παρά ένα συλλο­γικό όνειρο - μια συλλογική παραίσθηση!
Προσέξτε τη λεπτή διαφορά. Υπάρχουν ενδείξεις ότι ανθρώ­πινοι εγκέφαλοι μπορούν να συντονιστούν σε ένα κοινό όνειρο. Τι θα σήμαινε, όμως, το κοινό όνειρο χιλιάδων ή πολύ περισ­σότερο δισεκατομμυρίων εγκεφάλων; Μήπως την εμφάνισή του με στέρεα «υλική» μορφή; Υπάρχει τότε και η περίπτωση, η Μαύρη Αριστοκρατία να έχει ήδη φθάσει στον έλεγχο ενός εί­δους «Mind Cloaking» (Νοητικής Συγκάλυψης) παρόμοιας με αυτή που συναντιέται ήδη στα αρχαία Ινδικά κείμενα με τον όρο Maya (Ψευδαίσθηση).
Αν, όμως, υπάρχει ένας «άλλος κόσμος» -ή απλά αυτός εδώ χωρίς συγκά­λυψη- με περισσότερες δυνατότητες, για ποιον λόγο τον αποφεύγει η Μαύρη Αρι­στοκρατία; Μήπως γιατί θα ήταν εκείνος στον οποίον η πνευματική και εσωτερική ασχήμια θα μεταφραζόταν άμεσα σε ορατή και χειροπιαστή «υλική» ή, εν πάση περιπτώσει, «εμφανή» πραγματικότητα; Αυτό εξηγεί περίφημα γιατί οι κοιμώμενοι εδώ δε θέλουν με κανέναν τρόπο να βρεθούν από την «άλλη πλευρά». Επειδή εκεί η εσωτερική τους ασχήμια θα τους έκανε να μοιάζουν το λιγότερο με «δαίμο­νες»!
Όταν έρθει η ώρα της πραγματικής «επιστροφής του Οδυσσέως» και της αλη­θινής «τιμωρίας των μνηστήρων», των οποίων οι κεφαλές θα συντριβούν ως «κε­φαλές όφεων», τότε θα ξαναμάθουμε τον κόσμο όχι πια ως «εταιρία-οικονομία», αλλά ως «ναυν-πλοίο», μέσα στο οποίο ο καθένας εκπληρώνει τον σκοπό και τη λειτουργία του προς όφελος του συνόλου, αβίαστα και αγόγγυστα, και όχι σαν σκυ­λιά που τρέχουν ποιο θα βγει πρώτο και ποιο θα αρπάξει το μεγαλύτερο κόκαλο! Πλην, όμως, όπως προειδοποίησαν και οι παλαιότεροι, «Ο καιρός γαρ εγγύς»!

Πηγή: Περιοδικό Hellenic Nexus

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου